“Ayıb olardı...” – 80 yaşlı şairin içindəki uşaq oyandı - VİDEO

“Yaşımın böyründəki 0-ı atdım, özümü 8 yaşında kimi hiss etdim. Doyunca yelləncəkdə yelləndim”.

 
Yazıçı, şair, dramaturq Seyran Səxavət Pravda.az-a doğulduğu Füzuli rayonunda uşaqlaşmağının sevincindən danışıb.
 
Doğma yurdundan ayrılmaq istəmədiyini deyən şair Yağlıvənd kəndində toy kimi baş tutan görüşdən də bəhs etdi: “May ayının 10-da Füzuli rayonuna getmişdim, 3 gün qaldım. Doğulduğum Füzuli rayonunun Yağlıvənd kəndində toy kimi bir görüşümüz baş tutdu. Kəndimizin sakinlərinin böyük əksəriyyəti gəlmişdi. Köndələn gölünün ətrafında çadır qurduq. Yemək-içmək, çalmaq-oynamaq - hamısı vardı”.
 
Şair öz elində keçirdiyi hissləri sözə belə çevirdi: “Bizim kənd hələ ki, abadlaşdırılmayıb. Amma Füzuli şəhəri çox gözəlləşib. Səhər saat 07:30-da şəhərin gözəl parkında gəzməyə çıxmışdım. Uşaqlar üçün yelləncəkləri görəndə çevrilib oldum uşaq. Hələ tezdən idi. Ətrafda da heç kim yox idi. Yoxsa, camaatın içində ayıb olardı. Düz başa düşməzlər... Gördüm heç kim yoxdu, yaşımın yanındakı 0-ı atdım, 8 yaşındakı uşaq kimi yelləncəkdə doyunca yelləndim. Elə bildim ki, təkcə Qarabağ yox, bütün dünya mənimdir. Səbəbim də vardı uşaqlaşmağa. Doğulduğun torpağa 35 ildən sonra böyük kimi getmək çətin olur. Uşaq kimi gəzmək daha sərfəlidir. Axı, uşaqların heç nə vecinə olmur”.
 
Səmimiyyəti ilə seçilən şairimiz “uşaqlaşdığı” vaxtın necə fotoya çevrildiyini də açıqlayıb: “Mən öz aləmimdə yellənirdim. Birdən yerli sakinlərdən biri peyda oldu. Qənbər adlı kişi. O da məni videoya çəkdi”.
 
Şair onu da vurğulayıb ki, füzulililər onu çox mehribanlıqla qarşılayıblar: “Qarşıma çıxanlar hamısı o üzümdən, bu üzümdən öpürdülər. Fərqi yox idi, qadındır, ya kişi... İnsanların səmimiyyəti, təbiətin gözəlliyi məni o qədər valeh etmişdi ki, heç dönmək istəmirdim. Amma nə edək, qayıtmalı idik, qayıtdıq”.
 
Seyran müəllim Füzuliyə gedib orada yaşamaq istədiyini də deyir: “Niyə getmək istəmirəm? Bu dəqiqə gedərəm. Amma bir az gözləyirəm. Hələ normal olmayan şəraitdə yaşayan insanlarımız köçsün, yerləşsin. Ondan sonra yuxarılardan xahiş edəcəyəm ki, mənə bir otaqlı bir ev versinlər. Arvadı da vuracam qoltuğuma, gedəcəyəm”.
 
“Bir otaq bəs edər?”- soruşuram.
 
Cavab şair dilində olur: “Mənim bu dünyanın özündə yox, sözündə gözüm var. Bircə otaq bəsimdir. Zəngin ailədə böyümüşəm. Özüm də yaxşı həyat yaşamışam. Heç nədə gözüm yoxdur”.
 
Yeri gəlmişkən, Seyran müəllim Füzulidən qayıtdıqdan sonra hələ də özünü 8 yaşındakı kimi hiss etdiyini deyir: “Hələ orada hiss etdiyim uşaqlıq ab-havası başımdan çıxmayıb. Ona görə yazı da yazmıram. 8 yaşında uşaq nə yazar? Qoy böyüyüm, sonra yazaram”...